NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Co ten dzieciak z nim zrobił?
On już tu chyba nie rządzi.
Co on robi?
Nie wiem.
Statek jest zepsuty.
Nie poleci.
Dokąd chcesz lecieć?
Pomóc przyjacielowi.
Też chcę mu pomóc, ale to niemożliwe.
Musisz zabrać nas na Alfa Centauri.
Taka była umowa.
Nie. Pomóc przyjacielowi, Willu Robinsonie.
Masz rację.
Jest inny.
- Nie o to mi chodziło. - Nie.
Wmawiałem sobie, że wciąż jest taki sam.
- Ale nie jest. - Will.
I może to nic złego.
Ja też się zmieniłem.
Więc i on musiał.
Jesteśmy połączeni.
Dorastamy.
Ktoś idzie. Co teraz?
Ukryjmy ich.
Jak? To dwa wielkie roboty.
Gdzie można by je schować? Chyba mam pomysł.
Znajdziemy ich.
A wtedy nie chcę już słyszeć o sercach i uczuciach.
Po prostu się go pozbądź.
Wystarczy nam Strach.
Wszystko, co chce i czuje ta maszyna musi...
zniknąć.
A co z Robinsonami?
Chronią go. Nie poddadzą się bez walki.
Ale w końcu polegną.
Słucham?
Jak zapamięta nas historia, Ben?
Wykonaliśmy 23 misje,
a napiszą o nas tylko w kontekście tej.
Ludzie nie pamiętają zwycięstw.
Tylko porażki.
- Nie zawiedliśmy. - Robinsonowie podyktują
swoją wersję zdarzeń.
Gdy dotrzemy na Alfa Centauri...
i nasze rodziny...
usłyszą, co tu się stało, jak zostaniemy odebrani?
To co mamy zrobić?
Zmienić opowieść.
Wróciłaś już?
Okazało się, że mam mało paliwa.
Więc się nie spieszę.
Oszczędzam moc.
Mam tu piękne widoki.
Lepiej nie siedzieć tu dłużej, niż potrzeba.
A ile jeszcze potrzeba?
Jeśli zachowamy obecną prędkość,
woda powinna być czysta...
po pierwszym okrążeniu planety.
Na Ziemi to byłyby 92 minuty.
A na tej planecie godzina?
Mniej więcej.
Wrócimy po ocalałych i z pomocą robota...
ruszymy na Alfa Centauri.
Nareszcie.
Nie wierzę, że nam się udało.
Mieliśmy szczęście. Mogło być gorzej.
Brak paliwa.
Właśnie skończyło mi się paliwo.
Dobra, trzymaj się.
Wezmę kapsułę i cię podholuję.
Przedmiotem niniejszego sprawozdania
jest złamanie zasad przez członków 24. grupy kolonistów.
Maureen Robinson,
w chwili paniki i niepewności losu,
próbowała przejąć kontrolę nas Śmiałkiem.
Ale gdy zrozumiała, że popełniła błąd...
- Maureen wraz z mężem Johnem... - Cześć.
...postanowili naprawić szkody...
- Mam cię. - ...które wyrządzili.
Jednakże...
podczas tych czynności...
ich kapsuły naprawcze uległy zniszczeniu w przestrzeni kosmicznej.
Co jest?
Co się dzieje?
- Brak dostępu. - Kody nie działają.
Podjęto próby ratunku.
Spróbuję zrobić to ręcznie. Trzymaj się.
- No dalej. - Ale niestety się nie powiodły.
Działaj.
Przestań, John.
To się nie uda.
Czemu?
Hastings nas zablokował.
Hastings do mostka.
Zwiększcie przyspieszenie.
Im szybciej oczyścimy wodę, tym szybciej zabierzemy ludzi i odlecimy.
Tak jest. Uruchamiam procedury.
Nie.
No dalej!
Szlag!
Halo, Judy?
Wszystko dobrze, mamo?
Posłuchaj.
Tata i ja utknęliśmy.
- Co? - Nic nie mów. Słuchaj.
Jesteśmy w kapsułach naprawczych i oddalamy się od Śmiałka...
40 minut kątowych na sekundę.
Przy tej prędkości na pewno was nie dogonimy,
ale Śmiałek musi dokończyć orbitę, zanim...
...by zawrócić i do was dolecieć.
Słabo cię słyszę. Coś przerywa.
Judy.
Posłuchaj. Jesteśmy prawie poza zasięgiem.
Znajdź resztę i daj im znać.
Niech uważają na Hastingsa.
- Tato? - Judy?
Judy?
Tato!
Coś nie tak?
No jasne. Po co w ogóle pytam?
Will? Penny?
Gdzie jesteście?
Proszę.
Teraz nas nie namierzą.
Ale straciliśmy łączność.
Z Judy i z rodzicami.
Znajdziemy inny sposób. Na razie musimy się ukrywać.
Jesteśmy zbiegami.
Nieprawda.
Chcemy dobrze.
Uciekliśmy przed aresztowaniem.
Tak właśnie robią zbiegowie.
No dobrze, robocie.
Jeśli mamy mu pomóc,
musimy wiedzieć jak.
Dokąd mamy iść?
Te symbole...
Już je widziałem.
Na wodnej planecie.
Na tych zdjęciach z rowu.
Są takie same, więc...
Musimy zabrać Stracha na Wróble na wodną planetę?
Chyba nie.
On ma inne symbole.
Nie rozumiem.
Kalambury?
Stół. Traktor.
Tron.
Skocznia narciarska.
To koń.
Racja.
Ale co to ma wspólnego z ratowaniem...
O nie. Nie ma mowy.
Może i jest chory, ale nie nakarmię go koniem.
Sucha planeta.
Mamy zabrać Stracha na Wróble...
do kręgu na Suchej Planecie.
Uwaga, koloniści.
Mówi Ben Adler, szef systemów operacyjnych Śmiałka.
Chciałbym was ostrzec przed działaniami innego pasażera,
Willa Robinsona.
Mamy dowody na to, że zabrał z maszynowni przyrząd,
który jest nam niezbędny, by dotrzeć na Alfa Centauri.
Zrobił to, nie bacząc na bezpieczeństwo wasze i waszych bliskich.
Z tego powodu...
prosimy, aby osoby, które zobaczą jego lub jego robota
natychmiast powiadomiły o tym fakcie strażników.
Will, jeśli mnie słyszysz,
wiem, że chcesz dobrze, ale można to rozwiązać inaczej.
Nie pogarszaj sytuacji.
No dobra. To co teraz?
Bawicie się w kotka i myszkę.
Obyście to wy byli kotem.
- Mogę jakoś pomóc? - Nie, ale ja mogę pomóc wam.
By złapać Robinsonów, musicie myśleć jak oni.
Mieszkałam z nimi pół roku.
Jeśli chcecie poznać ich słabości, dobrze trafiliście.
Jak się tam dostaniemy?
Nie wiem.
Polecimy Jowiszem?
Byłoby fajnie, ale nie umiemy nim latać.
No to poprosimy kogoś o pomoc.
Będą szukać pomocy.
Są rzeczy, których nie zrobią,
więc muszą polegać na innych.
Znajdźcie Dona Westa i Watanabe.
Dzieciaki do nich przyjdą.
A co z rodzicami?
Wciąż nie wiemy, gdzie są.
Skup się na dzieciach.
Proszę pana.
- Nie chcę przeszkadzać... - Co jest?
Ktoś otworzył zgniatarkę kodem Victora Dhara.
I co z tego?
Nie ma go na Śmiałku.
Jest jego syn.
Wyślijcie tam ludzi.
Teraz.
Penny, Will, słyszycie mnie?
- Gdzie jesteście? - Judy!
Cześć, Sam.
- Słyszałam komunikat o... - To na pewno tylko nieporozumienie.
Mama mówi...
że nie powinnam już z wami rozmawiać.
Nie szkodzi. Rozumiem to.
Tylko że...
ja nie zawsze jej słucham.
Jak mogę pomóc?
Penny! Co ty robisz?
Cześć. I wybacz.
Dzwoniłam milion razy!
Zniszczyliśmy krótkofalówki.
A nie mogłaś mnie wcześniej powiadomić?
No tak, ale przecież mówię, że są zniszczone.
Gdzie Will?
Cześć, Judy.
Musimy pogadać.
Nie rozumiem. Jak ten krąg ma pomóc Strachowi?
Nie wiem.
Może stamtąd pochodzi.
To jego dom?
No chyba.
I to „chyba” jest warte ryzyka?
A co mamy zrobić?
Nie ma mowy.
- To zbyt ryzykowne. - Dla kogo?
Dla wszystkich.
Robot od początku nam pomagał.
Był przy nas pomimo zagrożenia.
I nie prosił o nic w zamian.
Aż do teraz.
Musimy to zrobić.
A przynajmniej spróbować.
Bo...
tak robią przyjaciele.
Pomagają.
To działa w obie strony.
To co robimy?
Mam pomysł.
Masz coś?
Tu was nie znajdą.
I ich też nie.
Dzięki.
To co teraz?
Rodzice kazaliby nam rozważyć za i przeciw.
Ale odpuśćmy to sobie, bo minusów jest zbyt wiele.
- Judy... - A rodziców nie ma, więc ja tu rządzę.
I jeśli mamy to zrobić, potrzebujemy solidnego planu.
Judy.
Zaraz.
Co?
Więc rodziców tu nie ma?
To gdzie są?
Jeszcze tylko trochę.
Wyłącz światła, gdy zobaczysz Śmiałka.
Nie muszą nas widzieć.
To chcesz o tym pogadać?
O czym?
O sprawie, która nad nami wisi.
O tym...
do czego się posunęłam,
by Will mógł polecieć.
Nie ma o czym rozmawiać.
Myślisz, że to był błąd.
Nie.
Podjęłaś decyzję.
Ale wątpisz w jej słuszność.
A ty nie? Spójrz, jak to się skończyło.
To bez znaczenia, co o tym myślę.
Ale...
była tam też Judy.
Wszystko słyszała.
Co powiedziała?
Nic.
Ale powinnaś wiedzieć.
Co to było?
Boże.
O mój...
Co?
- Pomocy! - Trzymaj się!
John!
Jestem tuż za tobą!
- Szlag. - Szlag!
Trzymaj się!
Już nie mogę, John!
Uwaga, wysoka temperatura.
No dalej.
Dalej.
Już prawie...
Mam cię!
No dalej!
Trzymaj się!
W porządku?
Tak.
A u ciebie?
Też.
Gdzie jesteśmy?
Zboczyliśmy z kursu.
Masz dość paliwa, by zawrócić?
Uwaga, pozostało 12% paliwa.
Tak.
Pewnie.
Damy radę.
Jeśli mamy zabrać robota i Stracha na Wróble na Suchą Planetę,
- musimy porwać Jowisza. - Nie.
Nie możemy porwać Jowisza.
Racja. Musimy ukraść Jowisza.
Pożyczyć. A to oznacza, że trzeba najpierw poprosić o zgodę.
Ale kto pożyczy Jowisza bandzie dzieciaków?
Która godzina?
Jest 12.03. Czemu?
To pora obiadowa.
Nawet teraz myślisz tylko o jedzeniu?
Samantha, zaprowadzisz mnie do stołówki?
Jasne.
WSCHODNIA KLATKA SCHODOWA, POKŁAD C
Prawie razem zginęliśmy i nie stać cię na nic więcej?
Przepraszam.
- Twój łokieć śmiało sięgnął... - Muszę iść.
Nie widziałeś Penny?
Ostatnio nie.
Szkoda.
Podoba ci się, co?
Nie. Przyjaźnimy się.
A twój ojciec?
Też ją lubi?
On jej nie zna.
Racja.
Bo wciąż jest na planecie.
Nie udało mu się wrócić na pokład.
Może to i lepiej.
To nie jest łatwa podróż.
Jowisze potrafią być...
nieprzewidywalne.
Na twoje szczęście mam tu spore wpływy.
Pewnie już wiesz o Robinsonach.
Jeśli pomożesz ich znaleźć,
szepnę dobre słówko o twoim tacie.
Załatwię mu jeden z pewniejszych lotów.
Coś się stało?
Chyba straciłeś apetyt.
Zjem później.
Może i lepiej.
Na razie.
Myślisz, że wydobrzeje?
Moje siostry robią, co mogą, by pomóc.
Co to?
To dlatego jest ranny?
CYGAN
Nie.
Nie pozwolimy mu umrzeć.
Nie patrz w dół.
Co robisz? Wszędzie są kamery.
Wyjmij tablet i udawaj, że mnie tu nie ma.
Czy wy...
Serio to zrobiliście?
Nie.
To znaczy tak, ale mieliśmy ważny powód.
Nie mam czasu na wyjaśnienia.
Musisz nam pomóc.
Jak?
Pożyczyć nam swojego Jowisza.
Pożyczyć można ołówek, Penny.
Albo sweter.
A nie statek za 40 milionów.
Dzień dobry.
Odpowiedz. Tak czy nie?
A kto będzie go pilotował?
Nie wiem. Pewnie Judy.
Latała w symulacji.
Ale to nie jest symulacja.
Ryzyko jest prawdziwe.
Dla nas wszystkich.
Dobra, przepraszam.
Gdy cię poznałem, poprosiłaś, bym poszedł z tobą do wodospadu.
Więc poszedłem.
Ale miałem potem spore kłopoty.
Potem chciałaś zdemaskować Smith i oboje prawie zginęliśmy.
Z jakiegoś powodu...
gdy mnie o coś prosisz...
nie potrafię odmówić.
Ale tym razem...
Tym razem nie chodzi tylko o mnie.
O czym ty mówisz?
Powiedzieli, że jeśli wam pomogę...
Mój tata wciąż jest na planecie
i nie chcę robić niczego, co może go narazić.
Chcę ci pomóc, bo się przyjaźnimy,
a na tym polega przyjaźń.
- Ale... - Ale to działa w dwie strony.
Co?
Nic.
Masz rację.
Przepraszam.
Nie powinnam cię wciąż prosić o przysługi.
Przyjaciele tak nie robią.
- Wybacz, że nie mogłem pomóc. - W porządku.
To nic. Znajdziemy inny sposób.
Co takiego zrobili Robinsonowie,
że się pani od nich odwróciła?
Widzę u nich przesadny kompleks bohatera.
Chcą być lepsi od innych.
Mądrzejsi, dzielniejsi.
Sami tworzą sytuacje, z których mogą uratować innych.
I dlatego są niebezpieczni.
Dla siebie i dla innych.
To właśnie teraz robią?
Wywołali kryzys z robotem dla własnych korzyści?
Bez robota wszyscy zginiemy.
A oni go zabrali.
Jaki jest inny powód?
Don miał jakiś pomysł?
Pilnowało go za dużo strażników.
Jakby coś przeczuwali.
- Bo tak było. - Co?
Smith im pomaga.
No jasne.
Za dobrze nas zna. To da im przewagę.
Dlatego musimy zrobić coś, czego się nie spodziewa.
Coś, czego nigdy byśmy nie zrobili.
Niby co?
Robinsonowie są uciążliwi, ale przy tym sprytni.
Wiedzą, że ich szukamy.
Spróbują nas przechytrzyć.
Jak?
Jest bezpiecznie?
Bezpiecznie, Willu Robinsonie.
Bez obaw, nic mu nie będzie.
To dobry plan.
Myślisz, że mama będzie zła?
Na sto procent.
Mama nie jest już ekspertem od moralności.
Jak to?
Chodzi o to, że...
sami odpowiadamy za swoje czyny.
No dobra. Wiecie, co robić?
Tak.
Kiedy zrobili pani ten implant?
Czemu pan pyta?
Tak tylko.
Znam się trochę na bliznach.
Pani jest dość świeża.
Jak na osobę, której zadaniem było pilnowanie robota,
spędza pan o wiele za dużo czasu
na obserwacji mnie.
Ciekawa sprawa.
Spędził pan sporo czasu z Maureen i Willem.
Może pańskie priorytety się zmieniły.
Bez tego robota nie zobaczę mojej rodziny.
Śmie pani we mnie wątpić?
Strach na Wróble to mój projekt.
Należy do mnie, nie do pani.
Nie byłabym taka pewna.
Nie tylko pan miał z nimi bliskie relacje.
Ja też nawiązałam więź z robotem.
Był moim przyjacielem.
Nie tylko Willa.
Pani?
Nawiązała pani z nim więź?
Oczywiście.
Zaraz.
Pan nie?
Pani zna robota, ale ja znam Willa.
Sądzi pan, że lepiej ode mnie?
Oczywiście.
Will jest...
taki jak ja.
Zanim się w to wszystko wpakowałem...
byłem taki jak on.
Pytanie brzmi...
kim była pani?
Tutaj!
Wyślijcie ludzi. Robinsonowie gdzieś tam są.
Co to?
Zatrzymać ten rydwan.
Zaskoczyłyśmy ich.
Tu są ludzie!
Ruszcie się! Z drogi!
Zaczynam mieć wątpliwości.
Ten korytarz się zmniejszył?
Wszystko jest mniejsze w tak dużym pojeździe.
- Będzie ciasno, Judy. - Przecież wiem.
Czy ktoś mi powie, co tu się dzieje?
Robinsonowie uciekają.
Przecież jesteśmy w kosmosie. Dokąd zamierzają uciec?
A mogłam iść do łazienki.
Co?
Zamykają drzwi.
- Nie zakręcisz tu. - Zaufaj prawom fizyki.
Zwolnię na wylocie z łuku, a potem przyspieszę.
- To się nie uda. - Dam radę, Penny!
Co się stało?
Nie udało nam się.
To co teraz?
Tylko spokojnie.
Otwórzcie drzwi, dziewczęta.
Nie.
Otwórzcie drzwi.
Będzie dobrze.
Ochrona, znaleźliśmy Robinsonów.
Wysiadać!
No dalej.
Jest też Strach na Wróble.
Nie musicie tego robić.
Nie dałyście mi wyboru.
Co?
To tylko ręka.
To był blef.
Gdzie oni są?
Uwaga, wszystkie zespoły.
Udało się. Nikogo nie ma.
Przyznano dostęp.
Cześć.
Skąd pan wiedział?
Sam bym tu przyszedł.
Nie ma to jak w domu.
Tu Adler. Znalazłem ich.
Na Jowiszu 2.
- Zaraz tam będziemy. - Will.
Odsuń się od robota.
Nie.
Obaj przestańcie.
Przestańcie, proszę.
Nie wiem, co chcesz zrobić, ale nie możesz go zabrać.
Nie chcę!
- Więc czemu? - Nie widzi pan?
On umiera.
Myślisz, że go ocalisz?
Już to robiłem.
Śmiałek nie jest jeszcze gotów do startu.
Nim koloniści wrócą na pokład...
zdążymy wrócić.
Nie każemy wam czekać.
I nikogo nie narazimy.
Życie nie jest takie proste.
Obaj dobrze o tym wiemy.
Chciał pan być przyjacielem Stracha.
Teraz może nim pan być.
Spójrz na to z szerszej perspektywy.
Tu chodzi o przetrwanie ludzkiej rasy.
A co z ich rasą?
Jeśli mam wybrać pomiędzy nimi a moją rodziną,
wybieram rodzinę.
I ty zrobiłbyś to samo.
Naprawdę mi przykro, Will.
Nie! Przestańcie!
Nie! Robocie!
Stąd nie ma ucieczki.
To koniec.
Nie!
Pomóż.
Rodzina.
Pomóż, Benie Adlerze.
Ben, poraź go swoim urządzeniem!
Ben!
Pomóż, Benie Adlerze.
Pomóż mi go wciągnąć.
Chodź, robocie!
Idź, Willu Robinsonie.
Nie zostawię cię.
Musisz wstać i z nimi walczyć!
Teraz albo nigdy!
Pomóż.
Przyjaciel...
Lecieć za nimi?
Nie.
Mamy, czego nam trzeba.
Kapitanie Kamal, tu Hastings.
Mamy dość wody.
Czas ruszać.
Spójrz, John.
- Uwaga, pozostał 1% paliwa. - To Jowisz 2.
Dokąd leci?
- Nie możemy tego sprawdzić. - A jeśli to...
Nie rozdwoimy się.
Zawór wlotowy się zamyka, nie ma czasu.
Trzymaj się.
Za dziesięć sekund nastąpi wyłączenie zasilania.
Już...
John.
John!
Już...
prawie!
Co się teraz stanie z robotem?
Nie wiem.
Chcesz zawrócić?
Nie.
Zabierzemy Stracha do kręgu.
Tego chciał robot.
Robot zabezpieczony.
Naprawdę musimy to zrobić?
Zaczynajmy.
Napisy: Marta Racka